36ωρες ατυχίες!
copy paste από απάντηση μου σε θέμα των guzzαιών με ερώτηση:
Ο τίτλος τα λέει όλα. Έχουμε 36ωρες ατυχίες?
Κι όταν λέμε ατυχίες, μιλάμε για πτώσεις, ατύχημα με άλλο όχημα και τυχόν βλάβες που μας ακινητοποίησαν για λίγο ή μας ανάγκασαν να εγκαταλείψουμε. Και τα λάστιχα μέσα στις ατυχίες είναι. (αν τρύπησε, ή αν έμεινες με λινά)
Για πείτε..
θα μιλήσω για 2 γιατί ο άλλος βαριέται να γράφει
ίσως μας θυμάστε μερικοί, Τάσος και Νίκος με cbr 600f και z750s το ‘08 & ‘09 και ktm 990 adve s και tuono το ‘10
1ο μας 36ώρο (11ο για τους υπόλοιπους)
αυτό ίσως είχε την πιο πολύ τρεχάλα και αυτό λόγω των σκηνικών με τα βενζινάδικα..
η πρώτη μέρα βγήκε μια χαρά αν εξαιρέσεις ότι φτάσαμε 2 το βράδυ στο ξενοδοχείο 
τη δεύτερη μέρα κάποιος θεώρησε σίγουρο ότι εφόσον η δοκιμασία της αργοπορίας θα ήταν στο olympus plaza θαχουν φροντίσει οι φίλοι μας guzzaioi να είναι ανοιχτό το εκεί βενζινάδικο.. οπότε με απόλυτη σιγουριά ΔΕΝ γέμισε στο βενζινάδικο που γέμισαν οι υπόλοιποι της παρέας του (ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ, αν είναι να μείνεις τουλάχιστον να μείνεις με παρέα). και αφού assumption is the mother of all fuckups, βρέθηκε να ρολάρει με δανεικές αναθυμιάσεις πάνω στη γέφυρα του ρίου και ύστερα στην βοηθητική της πατρών-κορίνθου με ~50χλμ και 6η στο cbr ώσπου σαν μια οφθαλμαπάτη, μια όαση φάνηκε το κλασσικό βενζινάδικο της jetoil μπροστά του.. οφθαλμαπάτη βέβαια δεν ήταν η ουρά, αλλά δεδομένου του ότι γλίτωσα το σπρώξιμο… η αναμονή δεν ήταν τίποτα.
συνεχίζοντας.. φτάσαμε στη γέφυρα του αλφειού όπου και πέρνοντας την φωτογραφία συναντήσαμε τον ζωρζ απ’ τη θεσσαλονίκη και την παρέα των χαλκιδέων. ο ζωρζ το 08 είχε κατέβει με ένα XT 500 αν θυμάμαι καλά. Εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ απ’ τη μαγκιά του (έκανε 500χλμ εθνική την παρασκευή, άλλα 900 το σαββάτο και άλλα τόσα είχε την κυριακή και άλλα 500 την δευτέρα για να γυρίσει) που του πρότεινα να κόψουμε ρυθμό εμείς με τα φανταχτερά 4κύλινδρα και να κάνουμε το υπόλοιπο κομμάτι μαζί.
Φύγαμε όλοι μαζί λοιπόν και μετά από στάσεις χιλιόμετρα οδήγηση και τα σχετικά, φτάσαμε στο κομμάτι της Σκοτεινής.. απ’ το οποίο το μόνο που μουχει μείνει μέχρι σήμερα ήταν το ότι ήταν σκοτεινό.. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σκοτεινό 
τελευταίο κομμάτι επαρχιακού, τελευταία φωτογραφία, η εθνική και η ξεκούραστη επιστροφή στην αθήνα πλησίαζε.. και μπορεί να ήταν βράδυ, αλλά ακόμα και με τις ταχύτητες τουρισμού που θα διατηρούσαμε στην επιστροφή (μιας και δεν ξέραμε τι θα βρούμε από βενζινάδικα) θα φτάναμε πριν της 12 στα μέγαρα (λογαριάζαμε)..
φτάνω λοιπόν στην ταμπέλα.. έρχονται μετά από λίγο και οι χαλκιδέοι… περνάει λίγη ώρα.. πουναι ο νίκος και ο ζώρζ.. βρε που είναι;; κινητά.. ε ναι νόμος του μέρφυ όταν το χρειάζεσε δεν θα πιάνει.. οπότε το κόβω για πίσω νυχτιάτικα ψιλοχεσμένος και τάπα μες στις φουρκέτες τις κατολισθήσεις και το σκοτάδι.. και δεν θυμάμαι αν βρήκα το νίκο στα μισά πουχε έρθει για να ειδοποιήσει ή αν τους βρήκα στη φουρκέτα. Ο Ζώρζ είχε πέσει έφυγε ευθεία σε μια στροφή κούραση μάλλον.. ευτυχώς δεν είχε χτυπήσει αλλά το μηχανάκι βρήκε σε κάτι βράχια από κατολισθήσεις και απλά δεν μπορούσε να συνεχίσει, η μπροστινή ζάντα είχε γίνει 8, και αν θυμάμαι καλά είχε σπάσει η τρόμπα φρένου ή η τρόμπα συμπλέκτη.. φεύγω σφαίρα πίσω ενημερώνω τους χαλκιδέους να φύγουν για να προλάβουν τον τερματισμό και θα δούμε εμείς τι θα κάνουμε. Ξαναγυρνάω και καθόμαστε 3 άτομα και σκεφτόμαστε τι σκατά θα κάνουμε νυχτιάτικα στη μέση του πουθενά. να το αφήναμε εκεί; να γυρνάγαμε δικάβαλο και να ερχόμασταν αύριο; να τον κατεβάζαμε μέχρι λεβίδι, μπας και βρούμε κανά αστυνομικό τμήμα κάτι;;
Και ως δια μαγείας από ένα δρόμο που επί μία ώρα που ήμασταν εκεί δεν είχε περάσει τίποτα, κατεβαίνει αγροτικό, μας προσπερνάει, σταματάει μετά από 5 μέτρα, και βγαίνει ένας τύπος και ρωτάει
“χρειάζεστε τίποτα παιδιά;”
εκείνη τη στιγμή εδραιώθηκε η πίστη μου στο ότι Ο,ΤΙ και να πάει στραβά, πάντα κάτι θα γίνει και τα πράγματα eventually θα βρουν το δρόμο τους.
φορτώνουμε το XT και κατεβαίνουμε με το ζωρζ λεβίδι, ώσπου με λίγα λόγια παρακαλάμε να αφήσουμε το XT έξω απ’ το ΑΤ μπας και το προσέχουν, πέρνουμε μια απάντηση “με δική σας ευθύνη”, ξυπνάμε έναν ξενοδόχο, ο οποίος είχε μπατζανάκη, ξάδερφο, κάτι τέλος πάντων δεν θυμάμαι τι, με μοτοσυνεργείο και είπε ότι αύριο το πρωί θα φορτώναν το ΧΤ για να το φτιάξουν.. χαιρετιόμαστε με τον ζώρζ, μας δίνει το μπετονάκι που κουβάλαγε με τη βενζίνη να το βάλουμε στα μηχανάκια μιας και με τα πάνω κάτω και την παράκαμψη πάλι για λεβίδι γράψαν αρκετά περισσότερα χιλιόμετρα απ’ τα αναμενόμενα, και ξεκινάμε με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά για πίσω. φυσικά το όλο ταξίδι με 120 στην εθνική ήταν ένα trip παραισθήσεων απ’ την κούραση, τα χιλιόμετρα και την αυπνία, και φυσικά δεν προλάβαμε τους γκουζαίους στον τερματισμό.. αργότερα μουπαν οι χαλκιδέοι ότι τους προλάβαν όταν ξεστήναν κατά της 12κάτι αν θυμάμαι καλά.. εμείς βέβαια πρέπει να μασταν περασμένες 2.
ε μετά νομίζω πρέπει να γυρίσαμε σπίτια και να κοιμηθήκαμε (με μια μικρηηηηη απαγοήτευση που δεν είδαμε ράμπα τερματισμού στο 1ο μας 36ωρο άσχετα αν είχαμε όλες τις φώτο) αλλά δεν θυμάμαι για ναμαι ειλικρινής, απ’ τα μέγαρα και μετά έχω ένα κενό μνήμης 
εκείνη τη χρονιά στη στάνταρ παρέα μας προστέθηκε και ο γιάννης με το λαχανί 636. για λίγο. πολύ λίγο. πραγματικά πρέπει να κατέχει το ρεκόρ της πιο γρήγορης εγκατάλειψης. εβερ.
1η φωτογραφία ακροκόρινθος. λαμβάνοντας υπόψιν το ένστικτο του ιχνηλάτη και την φυσική ροπή προς τον άριστο προσανατολισμό ήταν απόλυτα λογικό με το που μπήκαμε στην ακροκόρινθο να χάσουμε τον γιάννη και οι άλλοι 2 να γυρίζουμε γύρω γύρω ψάχνοντας το πως ανεβαίνουμε σε κείνο λόφο που πρέπει ναναι η φωτογραφία… για να μαστε ειλικρινείς ήταν και λιιιιιιιγο ασαφές το ρόουντμπουκ εκει
αφού με τα πολλά βγάλαμε τη φώτο, κατεβήκαμε και αρχίσαμε να ψάχνουμε το γιάννη.. τον βρήκαμε με σέλες, εργαλεία έξω μουτζουρωμένα χέρια να προσπαθεί να περάσει ασφάλεια στην αλυσίδα, είχε φύγει η ασφάλεια και απ’ το κοπάνημα οι κρίκοι είχαν στραβώσει και δεν πέρναν την καινούρια ασφάλεια με τίποτα. ο γιάννης παρά το πρήξιμο εκατέρωθεν με ιδέες του τύπου να το φτιάξουμε ίσα ίσα και να το γυρίσουμε τσουλητό αθήνα και να αλλάξουμε αλυσίδα εκεί ή να βρούμε κανά συνεργείο κάτι στην κόρινθο, μας έστειλε ευγενικά στο διάλο (δηλαδή στο υπόλοιπο 36ώρο) εφοδιάζοντας μας με ότι προμήθειες είχε κάτι χυμούς κάτι τοστάκια και ένα επικό κωλόχαρτο το οποίο ξεχασμένο στο tankbag μου ταξίδεψε και στην ευρώπη later εκείνη τη χρονιά :)
αργότερα έμαθα ότι κατάφερε τελικά να στραβώσει τους κρίκους και να βάλει πρόχειρα την ασφάλεια ίσα ίσα για να γυρίσει αθήνα.
Στην φώτο του μυστρά πολλοί από σας μπορεί να θυμάστε ένα αψηλό αγόρι να κάθετε πλάτη στα κεραμίδια που ήταν παρατημένα έκει και να περιμένει. να περιμένει και να καπνίζει και να περιμένει.. ΦΛΑΣΜΠΑΚ λοιπόν, μερικές ώρες πριν..
γυρνάμε από μάνη και ο νίκος με το z750 συνειδητοποιεί ότι έχει πετάξει λινά.. αποφασίζουμε να πάμε σιγά σιγά, μπας και στην καλαμάτα βρούμε κάτι. στο ενδιάμεσο όπου βλέπαμε βουλκανιζατέρ, λαστιχάδικο κάτι, ακόμα και για τρακτέρ σταματάγαμε να τσεκάρουμε μήπως έπαιζε κανά πεταμένο μοτολάστιχο.. τζίφος. φτάνοντας καλαμάτα κυριακάτικα η πιθανότητες να βρούμε, βουλκανιζατέρ, λάστιχα, τσιχλόφουσκα, κάτι οτιδήποτε, τελος πάντων ήταν ελάχιστες. Επίσης κοντέψαμε αρκετές φορές να χαθούμε μιας και δεν ξέραμε καθόλου την πόλη. Με τα πολλά βρήκαμε ένα τύπο που μας δάνειζε εργαλεία να περάσουμε λάστιχο αν βρίσκαμε και ο νίκος άκουσε για ένα μοτολαστιχάδικο αρκετά μακριά από κεί.
Προσπαθώντας να μην χαθούμε συμφωνήσαμε να πάει να ψάξει μπας και παίζει κάμια ντάνα με πεταμένα λάστιχα μπας και βρει κάτι, εγώ να μαρκάρω την διαδρομή κοντά σε έναν κεντρικό δρόμο και να μείνω εκεί να τον περιμένω (αν φεύγαμε και οι 2 δεν υπήρχε περίπτωση να θυμόμαστε το δρόμο προς τα πίσω και τον τύπο με τον ξεμονταδόρο). περίμενα περίμενα και μετά από λίγο με πέρνει τηλ και έλα κανονίστηκαν όλα και έλα, έλαμ όμως που δεν μπορούσε με τίποτα να μου δώσει οδηγίες για το πως θα πάω εκεί. οπότε… πέταξα την φαεινή.. στην επόμενη φώτο. ραντεβού στο μυστρά. ΦΛΑΣΜΠΑΚ τέλος.
τι είχε γίνει:
πηγαίνοντας στο μαγαζί, ήταν κλειστό όμως μετά από λίγη ώρα έσκασε μύτη ένας ντουκατάκιας με φουλ εξάρτηση και τα σχετικά. ήταν ο λαστιχάς, πουχε πάει μονοήμερη αθήνα για την έκθεση μοτοσυκλέτας.
(άμα λέμε το σύμπαν βρίσκει το δρόμο του ) και ήρθε στο μαγαζί για να παρκάρει τη μηχανή και να πάει σπίτι. Είδε το Νίκο, ο οποίος του εξήγησε τα σχετικά, τον έβαλε μέσα, του άλλαξε λάστιχο, του άλλαξε πίσω τακάκια (είχαν λιώσει και αυτά) και τον έστειλε στην ευχή του Θεού.Και μετά μου λένε εμένα κάνε οδική βοήθεια, χρειάζετε, ποτέ δεν ξέρεις κλπ. Αφού όταν μένεις είναι μια μοναδική ευκαιρία να γνωρίσεις τα καλύτερα παιδιά
